
Reviving Legends: A Family's Journey Through Ancestral Tales
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Reviving Legends: A Family's Journey Through Ancestral Tales
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí gaoth mhór á séideadh ar fud an réigiúin, ag rith ón Atlantach chuig na ceantair glasa timpeall na nAillte Mhothair.
A great wind was blowing across the region, running from the Atlantic to the green areas around na nAillte Mhothair.
Bhí na héin tar éis dul i bhfolach, agus an t-aon rud a bhí le cloisint ná fuaim fhada an fharraige agus is cosúil, an callaire na gcnoc.
The birds had gone into hiding, and the only sound to be heard was the long roar of the sea and seemingly, the call of the hills.
Bhain Aoife, Cian agus Niamh an baile amach faoi dheireadh.
Aoife, Cian and Niamh finally reached the town.
Bhí siad cruinn le chéile i dteach beag cluthar i lár an tuaithe.
They gathered together in a cozy little house in the middle of the countryside.
San aer, mhothaigh Aoife an meascán réidh de bhrón agus súil leis; laochra ina gcónaí i gcuimhne na ndaoine seo.
In the air, Aoife felt a gentle mix of sadness and anticipation; heroes living on in the memories of these people.
Lá Fhéile Bríde a bhí ann, agus bhí sé ina lá speisialta i gcónaí dá chlann, a thiocfadh le chéile chun cuimhne na seantuismitheora a chomóradh.
It was Lá Fhéile Bríde, and it was always a special day for her family, coming together to commemorate the memory of their grandparents.
Bhí an tine ag crackailt go cócaireach, ag leagan solas órga ar aghaidh na daoine.
The fire crackled warmly, casting a golden light on the people's faces.
Bhí boladh an aráin bhácáilte agus an chamra ar an aer.
The smell of freshly baked bread and camomile was in the air.
Bhí Aoife, anódhaer óg an teaghlaigh, ag caitheamh na freagrachtaí teaghlaigh le misneach.
Aoife, the young pillar of the family, carried the family responsibilities with courage.
Chonaic sí na deacrachtaí a bhí idir cúpla ball den chlann agus bhí rún daingean aici gach rud a dhéanamh chun iad a aile éirí sa bháisteach.
She saw the difficulties that existed between some family members and was resolute in her promise to help them rise in the rain.
D'fhill Cian le déanaí ó thaisteal thar lear, ag lorg a áit féin arís sa chlann.
Cian had returned recently from traveling abroad, searching for his place again in the family.
Bhí spiorad aerach aige agus thaitin sé leis a bheith ag labhairt faoina eachtraí, ach thuig Aoife gur cheap Cian go raibh sé difriúil anois.
He had a cheerful spirit and enjoyed talking about his adventures, but Aoife understood that Cian felt different now.
"Tá sé go deas a bheith ar ais," a dúirt Cian agus é ag suí síos in aice le Niamh.
"It's good to be back," said Cian as he sat down next to Niamh.
Shuigh Niamh, seanmháthair Aoife, lena súile ag tochailt i ngach duine sa seomra.
Niamh, Aoife's grandmother, sat with her eyes probing each person in the room.
Bhí sí críonna, agus d'fhéach sí tríd an teas leis an eagna a bhí le feiceáil ina súil.
She was wise and gazed through the warmth with wisdom visible in her eyes.
Thuig Aoife go raibh láidir-chuidre túirse ann, ina brostadh.
Aoife realized there was a strong undercurrent of fatigue, surging through.
Lean an oíche ag imeacht agus labhair siad faoina sinsear, íorónach sa cine, ag roinnt scéalta grinn agus gearáin beagán.
The night continued on and they spoke of their ancestors, ironic in nature, sharing funny stories and small grievances.
Ach bhí nath de mhíshuaimhneas ag teacht isteach chuig an seomra mar scamaill ar lá geimhridh.
But there was a hint of unease creeping into the room like clouds on a winter's day.
Doiligh in aer, Aoife d’aontaigh le troid an fhuinnimh sin, dul i ngleic leis an méid a bhí imní ag cur ar dhaoine.
Difficulties in the air, Aoife resolved to counter that energy, to address what was worrying people.
D'eagraigh sí gníomhaíocht ilghnéitheach: drámha kindling.
She organized a multi-faceted activity: drama kindling.
"Táilí," arsa Aoife, "a scéalaíodh dúinn na seanscéalta seo, nach mór a fhios againn.
"Stories," said Aoife, "that have been told to us, we must know.
Inseoimid na rúin ár gcroí."
We will tell the secrets of our hearts."
Tháinig sé mar am coitianta, scéalta ag saolú, mar go raibh siad milse le scáthanna chroí ar feadh má airbhidh.
It became a shared moment, stories unfolding, sweet as they were in the shadows of the heart over the years.
Cé gur rud simplí a bhí ann, ní raibh sé ina rud inchomórtas.
Although it was a simple thing, it was incomparable.
Na scéalta a tharraing Aoife abhaileleinish, bhí siad rompu mar thonnta neamhláidir go dtí an saol bruite laistigh.
The stories that Aoife brought home were like gentle waves returning to the tumultuous world inside.
Ag tabhairt an deis don dtiagaí pléascadh, thosaigh an clann ag labhairt go hoscailte.
Allowing the river to burst, the family began to speak openly.
Le linn an tsluaite, nochtadh imní agus bhris daoine na ceisteanna neamhchleachta.
During the gathering, worries were revealed and people broke through unspoken questions.
Mar a tharla scaoilte leis an piana, mhothaigh na daoine níos cóngaraí.
As distress was released, the people felt closer.
Tús nua a bhí ann, áit a raibh spás do chomhbhá agus tacaíocht.
It was a new beginning, a place where there was room for empathy and support.
Bhíochas léi féin, thuig Aoife go raibh an fhírinne agus macántacht, chomh luachmhar, nuair a bhain le teaghlach beo.
Grateful to herself, Aoife realized how valuable truth and honesty were when it came to living family.
Shíl sí gur cuma sa saol mhara is scéalta; cé gurb é óna scéalta, is féidir le dílseacht doimhne pháirt den cheangal a mhúscailt.
She thought it didn't matter in the world of seas and tales; though from their stories, deep loyalty could ignite part of the bond.