
Renewed Ties at Aillte Mhothair: A Journey Back to Friendship
FluentFiction - Irish
Loading audio...
Renewed Ties at Aillte Mhothair: A Journey Back to Friendship
Sign in for Premium Access
Sign in to access ad-free premium audio for this episode with a FluentFiction Plus subscription.
Bhí an ghaoth ag séideadh go láidir ar na hAillte Mhothair an lá sin.
The wind was blowing strongly at the Aillte Mhothair that day.
Bhí spéartha liath anuas, agus bhí an fharraige ag bualadh na gcarraigeacha go fíochmhar thíos.
Grey skies above, and the sea was fiercely crashing against the rocks below.
Bhí Niamh ag fanacht ag an imeall, a hata agus a scaif á choimeád go dlúth thart uirthi.
Niamh was standing at the edge, holding her hat and scarf tightly around her.
Smaoinigh sí ar na blianta caite ón uair dheireanach a chonaic sí Cian.
She thought of the years that had passed since she last saw Cian.
Ní fada go raibh Cian le feiceáil i bhfad i gcéin.
Before long, Cian appeared in the distance.
Ag teacht i dtreo na n-aillte, bhí sé ag siúl go lúfar mar is gnách leis, a shúile lán le hiontas agus cuimhnigh.
Approaching the cliffs, he was walking lively as usual, his eyes full of wonder and remembrance.
Cé gur glac an aimsir an áit timpeall orthu, bhí teas áirithe fós sa mhéid a bhí idir iad.
Although the weather dominated the area around them, there was still a certain warmth between them.
"Niamh!" arsa Cian, a ghuth lán le háthas.
"Niamh!" said Cian, his voice filled with joy.
"Tá sé iontach thú a fheiceáil arís!"
"It's great to see you again!"
Chuir Niamh aoibh uirthi, ach bhí gruaim éigin fós ina súile.
Niamh smiled, but there was still a certain gloom in her eyes.
"Cian," ar sise go ciúin, "cad a d'fhéadfadh linn déileáil leis an am atá caite sin?"
"Cian," she said quietly, "what could we do to deal with those past times?"
Choinnigh sí an grianghraf dílis ina lámh.
She held a dear photograph in her hand.
Thosaigh Cian ag breathnú ar an grianghraf in a lámha.
Cian started looking at the photograph in her hands.
Bhí sé pictiúr den ghrúpa beag ina laethanta ollscoile, iad ag gáire agus sonas thar leathanaigh anseo.
It was a picture of the small group from their college days, all laughing and happiness across those pages.
Bhuail smaointe teasa crógánta isteach uaidh.
Brave, warm thoughts flooded in.
"Léiríonn an grianghraf sin cé muid a bhí," arsa Cian, agus é níos ciúine anois.
"That photograph shows who we were," said Cian, now more quietly.
"Ach b'fhéidir go bhfuil am againn fós le bheith ann arís."
"But maybe we still have time to be that again."
D'fhéach Niamh sé dhíreach.
Niamh looked at him directly.
"Chaill muid an teagmháil," ar sise, ag iarraidh a bheith oscailte.
"We lost touch," she said, trying to be open.
"Ach tá súil agam nach bhfuil ró-dhéanach."
"But I hope it’s not too late."
D'fhan siad ann, na haillte ag tabhairt a n-ionraic as lámha lách na staire.
They stayed there, the cliffs offering their honesty from the gentle hands of history.
Thosaigh siad ag caint faoi rudaí nár roinn siad roimhe seo.
They began talking about things they hadn't shared before.
Chuir siad a gcoibhneas ar ais mórthimpeall orthu, ag tógáil bréaga ónár dtáillí ar ais i n-am.
They surrounded themselves with their connections again, taking back stories from our payments in time.
Ag an deireadh, d'fhág siad na h-aillte le fonn nua.
In the end, they left the cliffs with renewed eagerness.
Gheall siad na guthán a thabhairt ar ais níos minice, a nasc a athnuachan.
They promised to call more often, to renew their connection.
Bhraith Niamh níos dearfaí, agus bhí a dtuigbheáil níos láidre.
Niamh felt more hopeful, and their understanding was stronger.
Chomh siúd is idir Cian agus na haillte, bhí an caidreamh ann fós; níor mhaith uaidh na blianta, ní hamháin.
Just as between Cian and the cliffs, the relationship remained; the years hadn't eroded it, not by a long shot.
Ag filleadh, bhí Niamh níos ullmhaithe chun aghaidh a thabhairt ar an todhchaí, a chaidrimh sean a choinneáil mar tháisléiriú an chómhthrog na haillte.
Returning, Niamh was more prepared to face the future, to keep her old relationships as a testament to the steadfastness of the cliffs.
Bhí sí réidh chun céimeanna nua a ghlacadh, agus bhí an gealltanas leis an am atá caite tugtha.
She was ready to take new steps, and the promise with the past was fulfilled.