Soğuk kış sabahı, Zehra yavaşça çiftliğin kapısından içeri girdi.

On a cold winter morning, Zehra slowly entered through the farm's gate.

Ayaklarının altında ezilen yaprakların hışırtısı, kafasındaki düşünceleri bastırıyordu.

The crunching of leaves under her feet suppressed the thoughts in her head.

Etraf, kışa münhasır bir sessizlikle kaplıydı.

The surroundings were enveloped in a tranquility unique to winter.

Çiçekler ise, beklenen yazı hatırlatan küçük bir umut ışığı gibiydi.

The flowers, meanwhile, were like a small glimmer of hope, reminding of the awaited summer.

"Merhaba, hoş geldiniz!

"Hello, welcome!"

" diye neşeyle seslendi Ayşegül, çiftlik sahibi.

exclaimed Ayşegül, the farm owner, cheerfully.

Başında kocaman bir örgülü atkı, yüzünde sıcak bir gülümseme vardı.

She wore a large knitted scarf and had a warm smile on her face.

Zehra ile göz göze geldiğinde, Ayşegül'ün gözleri parladı, "Ne arıyorsunuz?

When she met Zehra's gaze, Ayşegül's eyes sparkled, "What are you looking for?"

"Zehra, "Sevgililer Günü için özel bir şey arıyorum.

Zehra replied, "I'm looking for something special for Valentine's Day.

Birine duygularımı anlatmak istiyorum," dedi, sesi hafifçe titreyerek.

I want to express my feelings to someone," her voice quivering slightly.

Emre de aralarına katıldı, elleri cebinde, etrafına bakarken, "Belki az bulunur bir şeyler vardır," diye önerdi.

Emre joined them, his hands in his pockets, looking around.

O, Zehra'nın çiçek sevgisini yakından tanıyordu.

"Maybe there are some rare things here," he suggested.

Ancak kışın ortasında, çiçekler sınırlıydı.

He knew of Zehra's love for flowers closely.

Renkler solgundu, tomurcuklar ise temkinliydi.

But in the middle of winter, flowers were limited.

Zehra bir an için umutsuzluğa kapıldı.

The colors were faded, and the buds were cautious.

Ama Emre'nin varlığı ona cesaret veriyordu.

For a moment, Zehra despaired.

Ayşegül, her zamanki neşesiyle onları farklı bir köşeye yönlendirdi.

But the presence of Emre gave her courage.

"Burada işinize yarayacak bir şeyler olabilir," dedi ve Zehra'ya nazikçe işaret etti.

Ayşegül, with her usual brightness, directed them to a different corner.

Zehra, taç yapraklarının renkleri hâlâ cılız olan birkaç çiçeğe baktı.

"There might be something useful for you here," she said, nodding gently towards Zehra.

Yapraklar arasında, kışa dair bir hikaye anlatan küçük tomurcuklar vardı.

Zehra looked at a few flowers whose petal colors were still faint.

Gözlerini çiçeklerin arasında gezdirdiğinde, kalbinin derinliklerindeki kelimeler birer birer şekil bulmaya başladı.

Among the leaves were small buds telling a story of winter.

"Emre, Ayşegül," dedi kararlı bir sesle, "Kış çiçeklerinin kendi güzelliği var.

As her eyes wandered among the flowers, words from the depths of her heart began to take shape one by one.

Belki de söylemek istediğim şeyi, en güzel onlar anlatabilir.

"Emre, Ayşegül," she said in a determined voice, "Winter flowers have their own beauty.

"Emre gülümsedi.

Maybe they can express what I want to say most beautifully."

"Cesaretin cesaret verici, Zehra," dedi.

Emre smiled.

Ayşegül, çiçeklerden bir buket oluştururken, Zehra başında durdu, özenle seçilen her yaprağa anlam yükledi.

"Your bravery is inspiring, Zehra," he said.

Her tomurcuk, her yaprak, her küçük çiçek Zehra'nın yüreğinde yeni bir umut köprüyor, konuşamadığı kelimeleri dile getiriyordu.

As Ayşegül created a bouquet from the flowers, Zehra stood by, imbuing each carefully selected leaf with meaning.

Sonunda, elinde farklı tonlardan oluşan, benzersiz bir buket vardı.

Each bud, each leaf, each little flower bridged new hope in Zehra's heart, voicing the words she couldn't speak.

Kırmakta olan tomurcuklar ve yeşil yapraklar, kışın ortasında gizlenen güzelliği hayal ettiriyordu.

Finally, she held in her hand a unique bouquet of varying shades.

Teşekkür ederek çiçek çiftliğinden ayrıldığında, Zehra'nın yüreğinde hafif bir güneş açtı.

The budding flowers and green leaves conjured the hidden beauty of winter.

O günü, çiçeklerin zarif dokunuşu ve arkadaşlarının desteği sayesinde, kalbindeki huzursuzluk dağılmıştı.

As she left the flower farm with thanks, a light sun rose in Zehra's heart.

Zehra artık biliyordu;

Thanks to the gentle touch of the flowers and her friends' support, the unease in her heart had dispersed that day.

duygularını başkalarına açmak zordu, ama bu onu daha güçlü yapıyordu.

Zehra now knew that opening up her feelings to others was hard, but it made her stronger.

Buketi sevdiği kişiye verirken, kalbinin her atışı onu cesaretlendiriyordu.

As she gave the bouquet to her loved one, every beat of her heart emboldened her.

Çiçek çiftliğinin tatlı kokusuyla vedalaşırken, Zehra'nın içindeki sevginin mevsim tanımadığını fark ettiği bir uyanış yaşayan yüreği, kışın güzel bir hatırası olarak kaldı.

As she bid farewell to the sweet scent of the flower farm, her heart, which had experienced an awakening realizing her love knew no season, remained as a beautiful memory of winter.